செல்வராகவனுடன் சில நிமிடங்கள், பல நினைவுகள்…

“மயக்கம் என்ன” திரைப்படம் வெளியான மறுநாள் நாள் அதன் ப்ரீமியர் ஷோவிற்கு சென்னை போர் பிரேம்ஸ் திரையரங்கம் சென்றிருந்தேன். வெளியான அன்றே சேலத்தில் அந்த திரைப்படத்தை பார்த்திருந்தாலும் இப்போது நான் செல்வதற்கான ஒரே காரணம் அதன் இயக்குனர் செல்வராகவன். என் வாழ்வில் நான் மிகவும் மேலும் »

இணையில்லா இணையம் – கோடை பண்பலையின் என் நேர்காணல்

21 டிசம்பர் 2011, அன்று காலை 10 முதல் 11 மணிவரை கொடைக்கானல் பண்பலையில் (Kodaikaanal FM) “இணையில்லா இணையம்” என்ற தலைப்பியில் நான் பேசிய வானவில் நேரலை நிகழ்ச்சியின் பதிவு இது. இருபத்தி இரண்டு மாவட்டங்களில்,  இரண்டரை கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள் கேட்கும் மேலும் »

கே.பி.என் ட்ராவல்ஸ் எனக்கு காண்பித்த உயிர் பயம்

கே.பி.என் ஆம்னி பஸ்கள் தொடர் விபத்தின் காரணமாக அதில் பிரயாணம் செய்வதை சமீபகாலாமாக தவிர்த்து வந்தேன். சென்ற மாதம் கூட ஒரு முக்கிய விஷயமாக சென்னை செல்வதற்கான அவசியம் ஏற்பட்டது. ரிட்டர்ன் ரயில் டிக்கெட் உறுதி செய்யப்பட்டும், புறப்படுவதற்கான டிக்கெட் கன்பார்ம் ஆகாமல் கடைசி மேலும் »

ஜெயா டீவியில் ஒளிபரப்பான என் முதல் நேர் காணல்

  ஜனவரி 26, 2011 அன்று சென்னை ஈக்காடுதாங்கலில் உள்ள ஜெயா டீ.வி அலுவலகத்தில் நுழைகிறேன். ஏதோ ஒரு ஐ.டி கம்பனியில் நுழைந்த ஒரு எண்ணத்தை தோற்றுவித்தது அங்கே இருந்த பாதுகாவலர்களின் அணுகுமுறையும், அதன் அலுவலகத்தின் நுழைவாயிலும். குடியரசு தினம் என்பதாலோ என்னவோ அன்று மேலும் »

மற்றவர்களுக்கு உதவும் முன்னர் முதலில் இதை படிங்க

இன்று மாலை ஐந்து மணி இருக்கும். சேலம் மத்திய பேருந்து நிலையம் நுழைவாயிலை சிறிது தூரம்தாண்டி காரை ஓரம்கட்டி நிறுத்திவிட்டு கீழே இறங்கினேன். சாலையை கடந்து எதிர்புறம் ஒரு கடைக்கு நான் செல்லவேண்டும். இரண்டு அடி முன்னே எடுத்து வைக்கும்போது ஒருவர்  என்னை அழைக்கும் மேலும் »

போகாதே போகாதே – தீபாவளி திரைப்பட வீடியோ பாடல் – என் குரலில்

நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு மீண்டும் பதிவு எழுதுகிறேன். தீபாவளி திரைப்படத்தில் வரும் “போகாதே போகாதே” என்ற பாடல் எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடலில் ஒன்று.. நான் அதிகம் கேட்பதும், அதிகம் முனுமுனுப்பதும் இந்த பாடல்தான்.. ஒரு ”ஆர்வத்தில்” நானே பாடி, பதிவு செய்து, கேட்டு மேலும் »

 

Category Archives: சினிமா

“விஸ்வரூபம்” சொல்லும் தத்துவம் – விமர்சனம்

vishwaroopam-vimarsanam

“பொறுத்தது போதும் பொங்கி எழு மனோகரா” என்று கடந்த சனிக்கிழமை இரவு விஸ்வரூபம் படம் பார்க்க சேலத்திலிருந்து பெங்களூர் பொங்கிப் புறப்பட்டேன். அந்த காலத்தில் மாட்டுவண்டி கட்டிக்கொண்டு, மக்களை ஏற்றிக்கொண்டு, அருகில் இருக்கும் நகரத்தின் டெண்டு கொட்டகைக்கு படம் பார்க்க செல்வர். இப்போது கார், அவ்வளவு தான் வித்யாசம்.

யோசனை தோன்றிய போது மாலை 4 மணி. இணையத்தின் மூலம் பெங்களூர் ஜெயாநகரில் உள்ள கருடா ஸ்வாகத் மாலில், ஐனாக்ஸ் திரையரங்கில் ஐந்து டிக்கெட் முன்பதிவு செய்தபோது மாலை 4:30 மணி. படம் துவங்கும் நேரம் இரவு 9:15 மணி.  அனைவரும் ஒன்று கூடி அவசரம் அவசரமாக இங்கிருந்து புறப்படும் போது 5:15 மணி. படம் ஆரம்பம் ஆவதற்குள் எப்படியும் சென்று விட வேண்டும் அடித்து பிடித்து காரை ஒட்டிச்சென்றேன்.  சரியாக 200 கிலோமீட்டர். நேரம் மிகக்குறைவு. திட்டமிட்டபடி 8:30 மணிக்குள் பெங்களூர் நகரம் வந்தடைந்தேன். அதற்கு மேல் சிட்டிக்குள் பயங்கர ட்ராபிக். அது மட்டும் இல்லாமல் அந்த ஏரியாவிற்கும் எனக்கு வழி தெரியாது. அந்த மாலும் எங்கிருக்கிறது என்று தெரியாது. படம் துவங்கும் நேரத்திற்குள் சென்று விடுவோம் என்று அப்போது நம்பிக்கையில்லை. ஆனால் மாலில் கார் பார்க் செய்யப்பட்ட போது 8:45 மணி.

நண்பர் ஜகதீஷ் அதிரடியாக தன் ஐ,பி.எஸ் மூளையையும், ஜி.பி,எஸ் கருவியையும் பயன்படுத்தி டராபிக்கில் மாட்டாமல் வழிநடத்தியதால் அது சாத்தியமாயிற்று.  260 ரூபாய் டிக்கெட் + கண்விஸ் சார்ஜ் + டாக்ஸ் என்று ஒருவருக்கு 300 ரூபாய் டிக்கெட் செலவு செய்து அங்கு போனால், எங்கள் இருக்கை இருந்ததோ முதல் வரிசையில். அது ஏனோ தெரியவில்லை. இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னர் சென்னையில் ஒரு கருத்தரங்கில் கலந்துக்கொண்ட போதும் அதே முன்னிருக்கை, எதிரே கமல்ஹாசன். இப்போதும் முன்னிருக்கை. எதிரே அதே கமல் ஹாசன் என்று (மனசை தேத்திக்கிட்டு)  படம் பார்க்க ஆரம்பித்தேன்.

நியுயார்க் சிட்டியில் கதக் நடனம் பயிற்றுவித்துக்கொண்டிருக்கும் பிராமணன் விஸ்வநாத் (கமல்). பெண்களைபோலவே உடல்மொழி கொண்ட ஒரு அம்மாஞ்சி கலைஞன்.  இதனால்  அவருடைய மனைவி டாக்டர் நிருபமா (பூஜா குமார்), தான் வேலை செய்யும் நிறுவனத்தின் முதலாளியை கள்ளக்காதல் செய்கிறார். இருவரும் திருமணம் செய்துக்கொள்ள முடிவு செய்யும் சூழ்நிலையில் தன் அப்பாவி கணவனுக்கு துரோகம் செய்வதாக அவருக்கு மனம் உறுத்துகிறது. அதற்கு பிராயச்சித்தமாய் தன் கணவனை கண்கானித்து அவர்மேல் ஏதேனும் தவற்றை கண்டுபிடிக்க ஒரு டிடெக்டிவ் ஏஜென்ட்டை பணியமர்த்துகிறார். அவர் நிஜாமாவே ஒரு அப்பாவிதான் என்பதாகவே தினமும் கண்கானித்து ரிப்போர்ட் செய்துக்கொண்டிருத்த அந்த துப்பறியும் நிபுணருக்கு ஒரு நாள் அதிர்ச்சி.

vishwaroopam-andrea-kamal

யாருக்கும் தெரியாமல் தலையில் குல்லா அணிந்து ஒரு மசூதியில் கமல் தொழுகை செய்வதைப்பார்க்கிறார். கிணறு வெட்டப்போய் பூதம் வந்தது போல், அவர் பிராமணன் அல்ல ஒரு முஸ்லிம் என்று தெரியவர இங்கே தான் கதை சூடுபிடிக்கிறது. இதற்கிடையில் ஒரு கும்பலும் அவரை கொல்லத்துடிக்கிறது.   அப்போ கமல் உண்மையில் யார்? ஒரு திருப்பம்.

ஆப்கனிஸ்தானில்  தாலிபான், அல் கொய்தா தீவிரவாதிகளுக்கு பயிற்சி கொடுக்கும் ஒரு தமிழ் ஜிகாத் தீவிரவாதிபோல்.நுழைந்து, அங்கிருக்கும் அமெரிக்க பிணைக்கைதிகளை காப்பாற்றும் ஒரு ரா ஏஜென்ட். அதாவது ஒரு இந்திய உளவாளி.  அப்போது அந்த தீவிரவாதிகள் அணுக்கதிரியக்கம் மூலம் புறாவை வைத்து நியூ யார்க் நகரத்தை  அழிக்க ஒரு பயங்கர சதித்திட்டம் தீட்டுவதை அவர் அறிந்துக்கொள்கிறார். அதை முறியடிக்கவே நியூ யார்க்கில் கதக் கலைஞன் வேஷம். அந்த வேஷமும் கலைந்துவிட, ஒரு பக்கம் துரோகம் விளைவித்ததற்காக அவரை கொல்லத்துடிக்கிறது அந்த தீவிரவாத கும்பல். மற்றொரு பக்கம் அமெரிக்காவின் ஏப்.பி.ஐ. அவரை கைது செய்யத்துடிக்கிறது. இறுதியில் அத்தனை தடைகளையும் மீறி  நியூயார்க்கை நகரத்தை அவர் எப்படி காப்பாற்றுகிறார் என்பது தான் க்ளைமாக்ஸ்.

“ஹாலிவுட் படம் மாதிரி ஒரு தமிழ் படம்” என்று நிறைய படங்களுக்கு தொலைக்காட்சியிலோ அல்லது பத்திரிக்கையிலோ சொல்லி இதுநாள் வரை நம் காதில் பூ சுத்தி இருக்கிறார்கள். இதை பார்க்கும் போது தான் உலகத்தரத்தில் வந்துள்ள முதல் தமிழ் படம் இதுதானோ என்று தோன்றுகிறது. சங்கர் மகாதேவனுடன் இன்னும் இரண்டு பேர் சேர்ந்து இந்த படத்திற்கு இசை. பாடல்களை முதல் முறை வெளியான அன்று கேட்டதோடு சரி. பிடிக்கவில்லை. படம் பார்த்த பிறகு ஏனோ தினமும் அடிக்கடி கேட்கிறேன். அனைத்தும் அருமை. அதுவும் குறிப்பாக அணுவிதைத்த பூமியிலே பாடல். இதை எழுதும் இன்று மட்டும் ஒரு முப்பது தடவை கேட்டிருப்பேன். போர்களத்தில் மகனைதேடும் தாயின் உணர்வைபோன்ற ஒரு மெல்லிய வலியை நம் நெஞ்சில் பாய்ச்சி மனிதத்தை வலியுறுத்துகிறது. ஒரு கவிஞனாய் கமல் மேல் இங்கு எனக்கு மிகப்பெரிய மரியாதை. பின்னணி இசையும் அபாரம். ஒருமுறையேனும் சென்னையில் சத்தியம் அல்லது மாயாஜாலில் ஆரோ 3Dயில் படத்தை மீண்டும் காண ஒரு திட்டம் இருக்கிறது.

படத்தின் ஒளிப்பதிவும் பட்டையை கிளப்புகிறது. அதுவும் அந்த ஆப்கானிஸ்தானில் காட்டப்படும் இடங்கள் எல்லாம் ஆச்சர்யமூட்டுகின்றன. அப்கானிஸ்தான் வீடுகளும், குகைகளும் அப்படியே தத்ரூபமாய் செட் போட்டு எடுக்கப்பட்டு இருக்கிறது. அப்கானிஸ்தானில் எடுத்திருக்க வாய்ப்பில்லை என்பதால் தான் சேட் என்று நமக்கு தெரிகிறது. இல்லையேல் அதற்கு வாய்ப்பே இல்லை. நிறைய காட்சிகளை கிராபிக்ஸ் தான் காப்பாற்றி இருக்கிறது. இருப்பினும் அமெரிக்க “ப்ளாக் ஹாக்” ராணுவ ஹெலிகாப்டர், குதித்து, தாவி சாகசம் செய்து தீவிரவாதப் பயிற்சி தரும் கமலின் உருவம் போன்றவைகள் காட்டிக்கொடுத்து விடுகின்றன.

காஸ்மீர் தீவிரவாதி போல் எப்படி ஒருவனால் அவ்வளவு சுலபமாக தலிபான் கூட்டத்தில் நுழைய முடிகிறது? இக்கட்டான சூழ்நிலையில் அமெரிக்காவில் இருக்கும் கமலுக்கு எப்படி ஒரு பெண்ணை “டம்மி” திருமணம் செய்துக்கொள்ள சூழ்நிலை வந்தது? ஆப்கானிஸ்தானில் கமலின் கூட்டாளி செய்யும் தவறினால் தீவிரவாத கும்பலில் ஒருவன் கொல்லப்படும்போது “அநியாயமாய்” ஒரு  உயிர் போகிறது என வருத்தப்படுகிறார். ஆனால் அதுவரை/அதற்குபின் அவர் செய்துக்கொண்டு இருந்ததன் பெயர் என்ன என்று மறந்துவிட்டாரா? இப்படி பல கேள்விகள் எழாமல் இல்லை குறைகள் பல இருப்பின் அதை யோசிக்க விடாமல் படத்தை நகர்த்தியது தான் கதாசிரியரும், இயக்குனருமான கமலின் சாமர்த்தியம்.வசனங்கள் நிறைய இடங்களில் படு ஷார்ப். ஒரு இடத்தில் கெட்ட வார்த்தை என்று யோசிக்கவிடமால் கெட்ட வார்த்தை பயன்படுத்தி இருக்கிறார்கள். அந்த சாதுர்யத்தை வேறு எதிலேனும் செலுத்தி இருக்கலாம்.

vishwaroopam-kamal-review

இந்த படத்தின் கதை, திரைகதையை எழுத நினைத்தபோது இயக்குனரின் பார்வையில் கமல் யோசித்திருந்தால் நிச்சயம் இதை எழுதியிருக்க முடியாது. இதை இயக்க நினைத்தபோது தயாரிப்பாளரின் பார்வையில் அவர் யோசித்திருந்தால் நிச்சயம் இதனை படமாக்கியும் இருக்க முடியாது. யாருமே தொடத்துணியாத ஓரு கதைக்களத்தை தொட்டதற்காகவே நிச்சயம் கமலில் தைரியத்தை பாராட்ட வேண்டும். அதை தானே இயக்கியும், தயாரித்ததும் நிச்சயம் ஒரு சினிமா கிறுக்கனால் தான் முடியும். ஒரு காட்சியில் ஜார்ஜ் புஷ் படத்தை கண்ணா பின்னாவென்று சுட்டு தீவிரவாதிகள் பயிற்சி எடுப்பது போல் காட்டுகிறார்கள். நடுவில் ஒசாமா பின்லாடனும் வருகிறான். தலிபான்களின் பெண்கள் அடக்குமறை, ஜிகாத் உயிர்த்தியாகம் செய்ய அவர்கள் துணியும் விதம் என்று நீள்கிறது அந்த பட்டியல்.

பத்து வருடங்களுக்கு முன்னர் ஆப்கன் தீவிரவாதிகளின் வீடியோக்கள் சில பார்த்திருக்கிறேன். அதில் ஒன்றில் ஒரு அமெரிக்க பணயக்கைதியை அவர்கள் சொல்லிகொடுத்தவற்றை காமிராவை பார்த்து பேசச்சொல்கிறார்கள். பிறகு முகத்தை மூடியயவாறு அங்கிருந்த அனைத்து தீவிரவாதிகளும் “அல்லா ஹூ அக்பர்” என்று கோசமிட. ஒரு ஆட்டை அறுப்பது போல் அவன் கழுத்து அறுக்கபடுகிறது. அவன் கத்தும்போது அவன் தொண்டை ஓட்டை வழியே காற்று வெளிப்பட்டு வித்யாசமான சப்தத்தை எழுப்புகிறது. ரத்தம் பீறிட்டு அவன் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக துடிதுடித்து இறக்கிறான். அந்த தீவிரவாதிகளில் கோசம் இன்னும் அதிகமாகி கடைசியில் அந்த நிகழ்வை கொண்டாடுகிறார்கள். அப்போதே இதை பார்த்து நொந்து இருக்கிறேன். கொஞ்சம் மனம் இளகியவர்கள் இதை பார்த்தாலும் அன்று தூங்க முடியாது. இப்படி பட்ட விஷயங்கள் இந்த படத்தில் இருக்கிறது. ஆகவே நிச்சயம் குழந்தைகளை இந்த படத்திற்கு அழைத்து செல்வதை தவிர்க்கவேண்டும்.

படத்தில் நமக்கு தெரிந்த முகங்கள் யாரென்றால் கமல், நாசர் மற்றும் ஆண்ட்ரியா மட்டுமே. நாசர் தமிழ் பேசும் தீவிரவாதியாக வருகிறார். “காதல் ரோஜாவே” என்று சுமார் பன்னிரெண்டு வருடங்களுக்கு முன்னமே ஒரு படத்தில் ஹீரோயினாக நடித்தவர் தான் இந்த பூஜா குமார். கமல் நடிப்பை பற்றி குறிப்பிடத்தேவை இல்லை. அரம்பக்காட்சியில் பெண் போன்ற முகபாவங்களும், நடையும், பேச்சும் என்று மொத்த மேனரிசத்தையும் வெளிபடுத்தியவிதமாகட்டும். மீசை இல்லாமல் தாடி வைத்து ஆச்சு அசலாக ஆப்கன் தீவிரவாதியாக வந்து மிரட்டியதாகட்டும்…  நிச்சயம் கமல் உலக நாயகன் தான்.. முல்லா உமராக வரும் ராகுல் போஸ் கச்சிதமான தேர்வு. கமலுக்கு அடுத்து அந்த படத்தில் அவர் நடிப்பு தான் பிரதானம். இதுவரை ஆண்ட்ரியா பற்றி நான் எழுத மறந்துவிட்டேன். ஒருவேளை கதையில் அவர் தேவை பாடாத கதாபாத்திரமாக துருத்திக்கொண்டு இருந்தது போல் எனக்கு தோன்றியாதலோ என்னவோ.

Pooja Kumar in Viswaroopam Latest Stills

கமல்ஹாசன் விஸ்வரூபம் எடுக்கும் அந்த காட்சி உண்மையிலேயே மரண மாஸ். எப்போதும் ஆர்ப்பரிப்பு இல்லாமால் விறைப்பாய் அமைதியுடனே  காணப்படும்  (அ)  காட்டிக்கொள்ளும் ஐனாக்ஸ் திரையரங்க கூட்டத்திலும் ஒரு கைதட்டல் சப்தம் கேட்டது. நம்ம ஊராக இருந்தால் அந்த சீனுக்கு “கலா அக்கா” சொல்ற மாதிரி எல்லாரும் சும்மா “கிழி கிழின்னு கிழிச்சி” இருப்பாங்க. இருந்தும் அங்கு ஒரே ஒரு கைதட்டல் தான் கேட்டது என்பதால் உடனே அந்த சப்தத்தை நிறுத்திக்கொண்டது என் கை. அதுவரை பெண் தன்மையுடன் அய்யர் பாஷையில் வலம் வந்துகொண்டு இருந்த கமல்ஹாசன் எதிரிகளால் சின்னா பின்னமாக்கப்பட்டு சாகடிக்கப்படுகிற ஒரு சூழ்நிலை.  தொழுகை செய்ய தன் கையை அவிழ்த்து விடச்சொல்லி அழுது, கெஞ்சி,  பிறகு தொழுகை செய்துவிட்டு எதிரிகளை அடித்து துவம்சம் செய்கிறார். மின்னல் வேகத்தில் நடந்து முடியும் அந்த காட்சி  உடனே ஸ்லோ மோஷனில் மறுபடியும் காட்டப்படும் போது ரசிகர்கள் உடல் சிலிர்ப்பதை தவிர்க்க இயலாது. அதுவும் அந்த விஸ்வரூபம் தீம் துவங்கும் அந்த புள்ளி அபாரம்.

அவ்வளவு வித்யாசமான விறுவிறுப்பான கதையில் கிளைமாக்ஸ் சப்பென்று முடிந்தது போல் இருந்தது. மஞ்சள் அல்லது சிகப்பு வயரை கட் செய்து அந்த (விஜயகாந்த்) காலத்தில் பாம் டிப்யுஸ் செய்வது போன்ற ஒரு உணர்வு தான் இதில் மிஞ்சியது. இன்னும் கொஞ்சம் டென்ஷன் கிரியேட் செய்யப்பட்டு இருந்தால் ஒரு நல்ல நிறைவாக இருந்திருக்கும். இரண்டாம் பாகம் தொடரும் என்பதால் க்ளைமாக்ஸ் எதோ இண்டர்வெல் மாதிரி தான் முடிக்கப்பட்டு இருந்தது.

நிச்சயம் இந்த படம் தியேட்டரில் காணப்பட வேண்டியது. இந்த படம் தடை செய்யபட்டது சரியா, தவறா? ஏன், எதற்கு? போன்றவைகளை தினமும் அனைத்து ஊடகங்களிலும், தொலைக்காட்சியிலும் ஏற்கனவே பலமாக அடித்து துவைத்து காயப்போடப்பட்டுள்ளதால் அதை விட்டுவிடுங்கள். விஸ்வரூபத்தை ஒரு முறையோ, இரு முறையோ, இல்லை அதற்கு மேலேயோ நீங்கள் வேண்டும் அளவிற்கு திரையரங்கில் கண்டு கழித்துவிட்டு பிறகு இணையத்தில் கட் செய்யபடாத படத்தை கூட ஒருமுறை பாருங்கள். இப்படம் என்ன கூற விழைகிறது, நீங்கள் என்ன புரிந்துக்கொண்டீர்கள் என்று ஒரு நிமிடம் யோசியுங்கள். பிறகு இது தடை செய்யப்பட வேண்டிய படமா என்று நீங்களே முடிவு செய்யுங்கள்.

இப்படம் உணர்த்தும் உண்மை யாதெனில்,  கமல் அங்கிள் நல்லவனாய் இருந்தபோது அவரை கண்டுக்கொள்ளாமல் மாற்றானோடு சுற்றித்திரியும்  பூஜா குமார் ஆண்ட்டி, கடைசியில் கமல் பெரிய அப்பாடக்கர் என்றறிந்ததும் காதல் ரசம் சொட்டச்சொட்ட  பல்லிளித்து அவரிடம் வந்து உருகுகிறார்.  வழக்கமான அப்பாவி ஆடவனும் அந்த பசப்பியை நம்பிவிடுகிறான். இந்த பொண்ணுங்களே இப்படி தான் எஜமான்… குத்துங்க எஜமான் குத்துங்க. படத்தை பார்த்த பிறகு “ஆன்ட்டி.-முஸ்லிம்” பற்றி என்றில்லாமல், அதில் இப்படி ஒரு “ஆண்ட்டி-அங்கிள்” தத்துவம் கூட உங்கள் கண்ணோட்டத்தில் எழலாம்.

ஒருவேளை அதற்கு மகளிர் சங்கம் தடை கோரி போர்க்கொடி கூட தூக்கி இருக்கலாம்…  படம் ஒன்றெனினும்.. அதை பார்க்கும் கண்கள் வேறு, அவர்தம் கண்ணோட்டம் வேறு.  அதை விட்டுவிட்டு, இப்படித்தான் படம் எல்லோராலும் பார்க்கப்படும். இப்படித்தான் மக்கள் புரிந்துக்கொள்வார்கள் என்று அனுமதி அளிக்கப்பட்ட ஒரு படத்தை சொந்த ஊரில் பார்க்க விடமால் என்னை போன்றோரை அலைக்கழித்தது அபத்தம். என் முஸ்லிம் நண்பர்களுடனும் இங்கயே சவுகரியமாய் பார்த்து ரசித்திருக்க விடாமல் என் தனிமனித சுதந்திரத்தை பறித்தது அதைவிட பெரிய அபத்தம். .

மதம் விதைக்கும் பூமியிலே…  அறுவடைக்கும்…….?

Share

மூழ்கி மூச்சுமுட்டிய “கடல்” – விமர்சனம்

kadal vimarsanam review

விஸ்வரூபம் வெளியாகாத சூழ்நிலையில் இப்போது இருந்த ஒரே ஆப்சன் “கடல்” திரைப்படம். நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு “அரவிந்த் சாமி”, வில்லன் வேடத்தில் “அர்ஜுன்”, அலைகள் ஓய்வதில்லை ஜோடி கார்த்திக், ராதாவின் வாரிசு “கவுதம்” மற்றும் “துளசி” அறிமுகம். எல்லாவற்றிக்கும் மேலாகா “ஏ.ஆர்.ரஹ்மான்” மற்றும் “மணிரத்னம்” காம்பினேசன். கதை, திரைக்கதை, வசனம் என்று மூன்று பொறுப்பையும் கவனித்துக்கொண்ட நட்சத்திர எழுத்தாளாராக கருதப்படும் “ஜெயமோகன்” இந்த படத்திற்கு ஒரு கூடுதல் எதிர்பார்ப்பு. இப்படிப்பட்ட கடல் படத்தில் ஆழம் என்ன?

அன்பை போதிக்கும், தூயஉள்ளம் கொண்ட பாதர் சாம் “அரவிந்த்” சாமி. தீய குணம் கொண்டு தன்னை தானே சாத்தானாக கருதிக்கொள்ளும் கேரக்டரில் “அர்ஜுன்”. வேசிக்கு பிறந்து, ஊரில் அனைவராலும் ஒதுக்கப்பட்டு கரடு முரடாக வளரும் இளைஞன் டாம் என்கிற தாமஸ் (கவுதம்). கிறித்துவ கான்வெட்டில் பயிலும் ஜீனியசான லூசுப்பெண் துளசி. படத்தின் முதல் காட்சியிலேயே அர்விந்த் சாமிக்கும், அர்ஜூனுக்கும் பிரச்சனை. உன்னை எப்படி பழி தீர்க்கிறேன் பார் என்று சவால் விட்டு விடை பெறுகிறார் அர்ஜுன். சிறு வயதில் அம்மா இறந்துவிட கஷ்டப்படும் குழந்தையாக வளர்கிறார் “கவுதம்”. படத்தில் டைட்டிலே இங்கே இருந்துதான் ஆரம்பிக்கிறது.

சர்ச்சில் இருக்கும் பாதர்,  கவுதமை தன்னுடன் வைத்து நல்லபடியாய் வளர்க்க முயல்கிறார். எதிர்பாராவிதாமாய் அர்ஜுனின் சூழ்ச்சியால் அவர் சிறைக்கு அனுப்பப்படுகிறார். தீயவேலைகளில் பெரிய ஆளாக வளம் வரும் அர்ஜுனுடன் கைப்புள்ளயாக சேர்த்து தொழில் கற்று முன்னேற துடிக்கிறார் கவுதம். சிறையில் இருந்து வெளிவரும் அரவிந்த்சாமி, கவுதமை திருத்த முயல, பையன் திருந்த மாட்டேன் என அடம் புடிக்கிறான். அழுதுகொண்டே பயத்துடன், தன் காதலி துளசியிடம் சென்று தான் பாவச்செயல் புரிபவன், கொலை, கொள்ளையில் ஈடுபடுபவன் என்று சொல்ல. அவளோ சிரித்துக்கொண்டே இனிமேல் செய்யாதே என்று அவன் உள்ளங்கையை பிடித்து துடைத்து விட்டு இனிமேல் நீ பரிசுத்தமானவன் என்று சொல்லி பல்லை இளிக்கிறாள். படமும் இளிக்கிறது.

ஒருவேளை இது பழிதீர்க்கும் கதையா என்றால், அது இல்லை. துளசி, கவுதமின் காதல் கதையா என்றால் அதுவும் இல்லை. அப்படி என்ன தான் அந்த படத்தில் கதை என்றால், சர்ப் எக்ஸ்செல் விளம்பரம் தான் நியாபகம் வருகிறது…. “தேடினாலும் கிடைக்காது”. ஆம் படத்தின் என்ன நடக்கிறது, என்ன செய்கிறார்கள், எதற்கு செய்கிறார்கள் என்று ஒன்னும் தெரியமாட்டேன்கிறது. அவ்வப்போது கரையை கடக்க கவுதமின் தோனியில் லிப்ட் கேட்க வரும் துளசியை பார்க்கும் போது தான் “அட படத்தின் கதாநாயகி இவர்தானே” என்று நியாபகம் வருகிறது. பாடல்கள் அனைத்தும் துருத்திக்கொண்டு இருக்கிறது. ஐயோ இதற்கு மேல் நான் படத்தை பற்றி எழுத விரும்பவில்லை. கர்த்தர் என்னை மன்னிக்கவே மாட்டார்.

ஆனால் இதை மாட்டும் சொல்லிக்கொள்ள கடமைப்பட்டுள்ளேன் மக்களே. க்ளைமாக்ஸ் காட்சியில் பாலா படத்தை போன்ற ஒரு மாயை எட்டி பார்க்கையில் நான் கொஞ்சம் பயந்து விட்டேன். துளசியை பைத்தியமாக காட்ட முயன்றார்கள்.  நல்ல வேலை கடைசியில் அந்த மனஅழுத்தத்தை எல்லாம் மக்களுக்கு அவர்கள் தரவில்லை. படம் முடிந்ததும் “உயிரே உயிரே” பாடலில் உருகி உருகி பாடிய அரவிந்த் சாமியை உயிரை கொடுத்து கத்த வைத்திருக்கிறார்கள். அவர் பின்னால் பல குழந்தைகள், மனிதர்கள் மெழுகுவர்த்தியை பிடித்தபடி வருகிறார்கள். இதெல்லாம் எதற்கு என்று சத்தியமாய் புரியவில்லை இயேசப்பா. சத்தியமாய் புரியவில்லை!

இது உண்மையிலேயே “நாயகன்”, “அலைபாயுதே”, “மௌனராகம்” கொடுத்த மணிரத்னம் படம் தானா? “கடலும் கடல் சார்ந்த படமும்” என்று எண்ணிப்பார்க்கையில் சுறாவிற்கு பிறகு நம் கோட்டானு கோட்டி மக்களின் பொறுமையை சோதித்துப்பார்க்கும் படம் யாதெனில் அது இந்த “கடல்” தான். இந்த கடலில் மூழ்கி முத்தெடுக்க முயல்பவர்கள் அநேகம் பேர் கடைசியில் மூச்சு முட்டியே இறக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஸ்தோத்திரம்!

Share

ரூபாய் 85இல் பாங்காக் – சமர் விமர்சனம்

Vishal-Trisha-Samar

“ஈவனிங் ப்ரீயா பிரவின்? உங்களை மீட் பண்ணனும்” நண்பர் ஒருவர் போன் செய்தார்.

“இல்ல பாஸ், நான் ஈவனிங் சமர் படத்துக்கு போறேன். நீங்க வர்றீங்களா?”

“அலெக்ஸ் பாண்டியன், சமர், கண்ணா லட்டு தின்ன ஆசையா. இப்போதான் இந்த மூணு படத்தையும் இன்டர்நெட்டுல சுடச்சுட டவுன்லோடு போட்டு வச்சி இருக்கேன். நானே நைட்டு தான் பாக்க போறேன். எதுக்குங்க தேட்டர்ல போய் பார்த்துட்டு நூறு ரூபாயை வேஸ்ட் பண்ணிட்டு. அந்த அளவுக்கு மூனும் வொர்த் இல்லைங்க. வீட்டுக்கு வாங்க மூனையும் பென் ட்ரைவில் போட்டு தரேன். அழகாய் வீட்ல போய் சாவகாசமாய் பாருங்க.”

“சமர்” முற்றிலும் பாங்காக் நகரத்தில் எடுக்கப்பட்டதால் வெள்ளித்திரையில் பார்க்கவேண்டும் என்று நண்பரின் சூடான ஆபரை ரிஜக்ட் செய்துவிட்டு திரையரங்கம் சென்றேன். நான் தற்சமயம் தான் பாங்காக் போய்விட்டு வந்ததால் மீண்டும் அதை திரையில் பார்க்க அவா.

படத்தின் கதை ஊட்டியில் சற்று பொறுமையை சோதித்தவாறு தொடங்கினாலும் பாங்காக் சென்ற சில நிமிடங்களிலேயே ஜெட் வேகத்தில் சீறிக்கிளம்புகிறது. தன் காதலியை தேடி பாங்காக் செல்லும் விஷால் அவருக்காக விரிக்கப்பட்ட ஒரு வலையில், சிக்கி தன்னை சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமல் ஒரு குழப்பமான சூழ்நிலைக்கு தள்ளப்படுகிறார். அவரது அடையாளம் மாற்றப்படுகிறது. அங்கு அவரை கொன்றுவிட பலர் துடிக்கின்றனர், அவருக்கு உதவிட திரிஷா உட்பட பலர் வருகின்றனர். ஒரு கட்டத்தில் அனைத்தும் நாடகம், அனைவரும் நடிகர்கள் என்று தெரியவரும்போது எதற்காக இது நடக்கிறது? யார் இதை நடத்துகிறார்கள்? அதிலிருந்து விஷால் எப்படி தப்பிக்கிறார் தான் கதை.

சுவாரசியமான கான்செப்ட், விறுவிறுப்பான கதை என்றாலும் இடைவேளையின் போது வில்லன்கள் இருவரும் வந்தவுடன் ஹை பிச்சில் எகிற வேண்டிய திரைக்கதை அடிக்கடி எரிச்சல் ஊட்டஆரம்பிக்கிறது.  பல இடங்களில் சுத்தமாய் லாஜிக் இல்லாத காரணத்தினால் சோர்வடையவைக்கிறது. ஆர் ஆசியா விமானத்தில் உள்ள பணிப்பெண்கள் அவர்களுக்கு சம்பந்தமே இல்லாத வேறொரு விமான சேவை கம்பனியின் உடுப்பு. ப்ரி க்ளைமாக்சில், இறந்துவிடுவோம் என்று தெரிந்தும் விஷாலிடம் உண்மையை சொல்லி தப்பிக்க நினைக்காத திரிஷா. சொதப்பலான க்ளிமாக்ஸ் என சொல்லிக்கொண்டே போகலாம்.

பத்து வருடமாய் தமிழ் சினிமாவில் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாலும் இன்று புதிதாய் அவிழ்ந்த மலர் போல அரிதாரத்தின் உதவியுடன் பிரஷ்ஷாக இருக்கிறார் த்ரிஷா.  சுனைனா சிறிது நேரமே வந்தாலும் டபுள் ஓகே. பாடல்கள் யுவன் என்பது எனக்கு கடைசிவரை சந்தேகமே. இந்த படத்துக்கு இது போதும் என விட்டுவிட்டரோ என்னவோ. பின்னணி இசை கூட தமன் தான் செய்திருக்கிறார்.

எங்கடா இன்னும் பஞ்ச் பேசலையே என்று நினைத்தால் க்ளைமாக்சில் அந்த குறையை நிறைவேற்றுகிறார் விஷால். படம் முழுக்க நிறைய செலவு செய்து எடுத்து விட்டு அந்த க்ளைமாக்ஸ் மட்டும் லோ பட்ஜெட் பிலிம் போல் நம்ம ஊரில் கூட்டம் இல்லாத ஒரு வறண்ட பீச் பகுதியில் எடுத்து போல் சொதப்பி இருக்கிறார்கள். தென் தாய்லாந்து பகுதில் இருக்கும் ஏதேனும் தீவு பகுதிக்கு சென்றிருந்தால் ஒரு ரிச் லுக் கிடைத்து இருக்கும். திராத விளையாட்டு பிள்ளை எடுத்த டைரக்டர் திரு நிச்சயம் இந்த படத்தில் மூலம் ஒரு படி மேலே போயிருக்கிறார். தமிழ் சினிமாவில் ஒரு புது களத்தில் எடுக்கப்பட்ட ஒரு புது த்ரில்லர் முயற்சி தான் இந்த சுமார்… சாரி சமர்.

Dinner in the Sky of Bangkok

நான் பாங்காக் சென்ற போது பான்யன் ட்ரீ ஹோட்டலின் அறுபத்தி ரெண்டாவது மாடியில் ரூப் டாப் ரெஸ்டாரன்ட்டிற்கு சென்றிறுந்தேன். மாலை மாங்கும் நேரத்தில் அந்த வானளாவிய உயரத்தில் இருந்து பாங்காக் அழகை காண்பது உண்மையிலேயே மிகச்சிறந்த அனுபவம். அதே இடத்தில் , படத்தின் முக்கியமான ஒரு பகுதியில். அதாவது வில்லனும், திரிஷாவும் அமர்ந்து கதைக்கான ட்விஸ்ட்டை ஓபன் செய்யும் காட்சி படமாகப்பட்டு இருக்கிறது. சுவர்ணபூமி விமான நிலையத்தில் டெர்மினல். “சுவாதிகாப்” என வரவேற்கும் தாய் மொழி. அந்த சப்பை மூக்கு மனிதர்கள். பாங்காக் வீதிகள் என அந்த பயணத்தை நியாபகப்படுத்தியதால், வெறும் 85 ரூபாயில் மீண்டும் பாங்காக் சென்ற வந்த அனுபவமாக இந்ததிரைப்படம் இருந்தது.

Share

நீ தானே என் பொன்வசந்தம் – விமர்சனம்

Jeeva-Samantha-Neethane-En-Ponvasantham-Movie-review

மிகவும் எதிர்பார்புக்கிடையில் வெளியான படம் இந்த “நீ தானே என் பொன்வசந்தம்”. சொல்லபோனால் இளையராஜாவின் பாடல்களின் ஈர்ப்பின் காரணமாகத்தான் நான் இந்த படத்திற்கே சென்றிருந்தேன். அதுவும் குறிப்பாக சாய்ந்து.. சாய்ந்து பாடல்… அனைவரின் எதிர்பார்ப்பை உடைக்கும் ஒரு யுக்தியாய் படத்தின் கதையை ஏற்கனவே அதன் இயக்குனர் பல மேடைகளிலும், நேர்காணல்களிலும் சொல்லி இருக்கிறார். இருப்பினும் அந்த படத்தின் கதை இது தான்.

வருண் & நித்யா. இவர்களின் குழந்தை பருவம் முதல் பள்ளிப்பருவம், கல்லூரிப்பருவம், வேலை தேடும் இளைஞர் பருவம் வரை நடக்கும், நட்பு, சந்தோஷம், துக்கம், காதல், ஊடல் போன்ற உணர்வுகளை பதிவு செய்கிறார்கள். ஒவ்வொரு காலக்கட்டத்திலும் மிகவும் நெருக்கமாகி பின்பு சண்டையிட்டு பிரியும் இவர்கள் இறுதியில் வரன் தேடும் கல்யாணப்பருவத்தில் ஒன்று சேர்கிறார்களா, இல்லையா என்பது தான் கதை.

சாய்ந்து சாய்ந்து பாடல்.. எவ்வளவு மென்மையாக, மனதை வருடுகிற ஒரு பாடல் இது. கவுதம் மேனன் ஏமாற்றிவிட்டார். என்னை கேட்டால் அதை படமாக்கி இருக்கவே வேண்டாம். சில பாடல்கள் வெறும் ஆடியோவில் அப்படியே விட்டுவிடுவது உத்தமம். வெறுமனே கண்களை மூடி அந்த பாடலை கேட்டாலே எவ்வளவு விஷுவல்கள். அதே மாதிரி “பெண்கள் என்றால்” பாடல், மிகவும் அழுத்தமான வரிகள். ஆனால் அதற்கான சிச்சுவேசனோ, எமோஷனோ காட்சிகளில் இல்லை.

படம் ஆரம்பம் முதல் இறுதிவரை வரை வருணும், நித்யாவும் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆண், பெண் இருவருக்கும் நட்பிலும், காதலிலும் நடக்கும் அத்தனை இனிமைகளும், கசப்புகளும் இவர்களுக்கும் நடக்கிறது. அழகான நிகழ்வுகள் அவை. ஆனால் சுவாரசியமான சம்பவங்களின் மூலம் திரைக்கதை நகராமல் அவர்களது உரையாடல்களின் மூலமாகே நகர்கிறது. இது பல இடங்களில் தொய்வை ஏற்படுத்தி பார்ப்பவர்களை போரடிக்க வைக்கிறது. அவ்வப்போது சந்தானம் வந்து கொஞ்சம் அந்த தொய்வை தாங்கிப்பிடிக்கிறார். ஆனால் இடைவேளைக்கு பிறகு வரும் அந்த சந்தானம்-ஜெனி லவ் பயங்கர கிளிசே. தற்சமயம் மாய்ந்து மாய்ந்து காதலிப்பவர்களும், சமீபத்தில் பிரிந்தவர்களும் ஒரு வேலை இந்த படம் மிகவும் பிடிக்கும் என நினைக்கிறேன்.

Jeeva-Samantha-Neethane-En-Ponvasantham-review

இத்தனையையும் மீறி படத்தின் கிளைமாக்ஸ் என்னை மிகவும் பாதித்தது. நித்யாவின் பார்வையில் படத்தை பார்த்தோமானால் மனதை கனக்கவைக்கும் தருணங்கள் அவை. வருணிற்கு திருமணம் நிச்சயிக்கப்படுகிறது. அந்த திருமண வரவேற்பிற்கு நித்யா செல்கிறாள். சிறு வயது முதல் அவன் தான் உலகம் என்று வாழ்ந்துவிட்ட அவளுக்கு இப்போது அனைத்தும் கை மீறி சென்று விட்டது. மேடையேறி கைகுழுக்க அவனிடம் கை நீட்டுகிறாள். வருண் அதை உதாசினப்படுத்த அப்போது அவள் முகத்தில் தோன்றும் அந்த ஒரு நொடி வெறுமையும், கண்கலங்கியவாறே அங்கிருந்து வெளியேறுவதும், ரியலிஸ்ட்டிக் டச். வலி மிகுந்த காட்சி அது.

இரவு வரவேற்ப்பு முடிந்து, விடிந்தால் வருணிற்கு திருமணம். இரவு வருணை காரில் அழைத்துக்கொண்டு சிறுவயதில் அவர்கள் சந்தித்த இடங்களுக்கு சென்று அந்த தருணங்களை நினைவு கூறுகின்றனர். அப்போது நித்யாவிற்குள் நடக்கும் மனப்போராட்டங்களும், உரையாடல்களும் எமோஷனின் உச்சம். எப்பேர்பட்ட மேஜிக் கிரியேட் பண்ணியிருக்க வேண்டிய படம். அனைத்து சரிவர இருந்தும் அழகான வாய்ப்பை கவுதம் தவறவிட்டுவிட்டார் என்றே எனக்கு தோன்றியது.

Share

லைப் ஆப் பை- ஒரு வாழ்க்கை அனுபவம்.

 

life of pie - review - suvadugal praveen

நடுக்கடலில் சிக்கிக்கொண்ட ஒரு உயிர் காக்கும் படகு. அதில் கரைசேர தவிக்கும் ஒரு இளைஞன், அவனுடன் கூடவே ஒரு பெங்கால் புலி. இது தான் “லைப் ஒப் பை” படத்தின் கதை என்று கேள்விப்பட்டு திரையரங்கம் சென்றேன். ஆனால் அங்கு போனவுடன் தான் எனக்கு தெரிந்தது அந்த புலி மற்றும் இளைஞனுடன் சேர்ந்து நானும் அந்த படகில் பயணிக்க நேரிடுமென்று. 3D யின் உதவியோடு அந்த காட்சிகளில் நாமும் பயணித்தாலும், கதையில் தாக்கத்தால் நம் வாழ்க்கையும் அதனோடு பயணப்படுவது போல் இருக்கிறது என்பது தான் உண்மை.

எனக்கு சிறு வயது முதலே விடை  தெரியாமல் இருந்த ஒரு கேள்விக்கு இந்த திரைப்படம் விடை கொடுத்தது. அது என்னவென்றால். பல ஆங்கில படங்களை தமிழில் மொழி மாற்றம் செய்து பார்க்கிறோம், ரசிக்கிறோம். வியக்கிறோம். பாராட்டுகிறோம். ஆனால் அதே போன்ற நேரடி தமிழ் படம் நம் ஊரில், நம் நடிகர்களை வைத்து எடுத்தால் அதில் நம்பகத்தன்மை இருப்பதற்கு வாய்ப்பு இல்லை.  உதாரணத்திற்கு சூப்பர் மேன் படத்தில் சரத்குமார் கதாநாயகனாக நடித்தால்? அவதார் படத்தில் விஜயும், அனுஷ்காவும் வந்தால்? டைட்டானிக் படத்தில் அஜித்தும், நயன்தாராவும் கப்பல் தளத்தில் கையை நீட்டியபடி நின்றிருந்தால்? நினைத்து கூட பார்க்க முடியவில்லை. அது ஏன்? ஒரு வேலை அது வெள்ளைக்காரன் நடித்திருப்பதால் நம்பிவிடுகிறோமா? அவனது இனத்தை நாம் எப்போதும் உயரத்தில் வைத்து பார்க்கும் கலாச்சாரமா? (அதாவது செவப்பா இருக்கிறவன் போய் சொல்லமாட்டான் என்பது போல்)

“லைப் ஆப் பை”  ஒரு ஹாலிவுட் படம் என்றாலும், இந்தியாவில், அதுவும் பாண்டிச்சேரியை சார்ந்த கதைக்களம். நம்முடைய நேட்டிவிட்டி அதில் இருக்கிறது. நமக்கு பழக்கப்பட்ட இந்திய முகங்கள். நம்முடைய கலாச்சாரத்தை பேசுகிறது. தமிழில் மொழி மாற்றம் செய்யப்பட்டு இருக்கிறது. இப்படி இருப்பதாலோ என்னவோ ஹாலிவூட் தரத்தில் ஒரு நேரடி தமிழ் படமாக நாம் கருதிக்கொண்டு இதை பார்க்க முடிகிறது. அப்படி பார்த்தும் காட்சிகளை நம்மால் நம்ப முடிகிறது. வியக்க முடிகிறது. பாராட்டவும் முடிகிறது. ஆக “மேக்கிங்” தான் எல்லாவற்றிக்கும் காரணம். அது சரியாக இருந்தால் விண்வெளியில் பறந்தபடி அயல் கிரகவாசிகளுடன் “தனுஷ்” சண்டை போட்டால் கூட கண் சிமிட்டாமல் நம்மால் ரசிக்கமுடியும்.

அது சரி, கதைக்கு வருவோம். நாம் கண்ணீர் சிந்தும் நேரங்களில் சாயக்கிடைக்கும் தோள்கள். கீழே விழும்போது நம்மை தூக்கிவிட நீட்டப்படும் கைகள். இப்படி சிந்தித்து பார்த்தால் நாம் ஒவ்வொரு முறை வாழ்க்கையில் சோர்ந்து போகும் தருணங்களில் ஏதேனும் ஒரு ரூபத்தில் ஒரு சக்தி நம்மை முன்னோக்கி உந்திக்கொண்டு தான் இருக்கும். ஆனால் ஒன்று மட்டும் உண்மை. எதற்காக ஒரு சம்பவம் நமக்கு நடத்தது என்று பின்னர் யோசித்து பார்த்தால் அதில் ஒரு சுவாரசியம் இருக்கும்.  நமக்கு வாழ்க்கையில் நிகழும் ஒவ்வொரு நிகழ்வுகளுக்கும் ஒரு அர்த்தம் இருக்கும்.

சென்ற வருடம் எனது சித்தி அவரது கிராமத்தில் இறந்து போயிருந்தார். தற்கொலை என்பதால் அவர்களது கிராமத்தின் வழக்கத்துக்கு மாறாக அவர்களது நிலத்தில் புதைக்காமல் அவரது உடலை அருகில் உள்ள ஒரு ரிசர்வுட் பாரஸ்ட் உள்ளே ஒரு இடுகாட்டில் ஏறியூட்டினார்கள். இரவு நேரம் அது. அனைவரும் அதே பாரஸ்ட் வழியாக இப்போது திரும்பி வந்துக்கொண்டு இருந்தோம். மனித நடமாட்டம் இல்லாத, கண்ணுக்கெட்டிய தூரம் உயரமான மரங்களை கொண்ட காடு அது. பவுர்ணமி நிலா வெளிச்சத்தில் ஒரு அமனுஷ்யத்தை தனக்குள் பரப்பி இருந்தது. எனக்கு முன்னேயும், பின்னேயும்,  உறவினர்கள் அனைவரும் நடந்துக்கொண்டு இருந்தனர். ஆங்காங்கே அவர்களது கைகளில் டார்ச் லைட்டும், பந்தமும் இருந்தது. எங்கும் நிசப்தம். தூரத்தில் ஏதோ ஒரு கிராமத்தில் மைக் செட்டில் இருந்து ஒரு பாடல் மெல்லியதாய் கேட்டுக்கொண்டு இருந்தது.

தலையில் கிர்ரென்று ஒரு உணர்வு. இந்த காட்சியை, இந்த சப்தத்தை, இந்த நிகழ்வை ஏற்கனவே நான் பார்த்து இருக்கிறேன், அனுபவித்து இருக்கிறேன். கனவிலா? அல்லது நனவிலா? இனம்புரியா ஒரு உணர்வு. ஏற்கனவே பார்த்த சம்பவம் திரும்பவும் நமக்கு நடந்தால் எப்படி இருக்கும்!  ஒரு நிமிடம் உறைந்து போனேன். உடனே தலையை சிலுப்பினேன். மீண்டும் வேகமாக சிலுப்பினேன்.  அருகில் இருந்த ஒருவர் என்ன ஆச்சு உனக்கு என்று கேட்டார்?  ஒன்றும் இல்லை என்றேன். அவருக்கு என்ன சொல்லி புரிய வைக்க? அதை நான் மட்டுமே உணரமுடிந்த விஷயம். அமைதியாய் வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.

அதே போல் ஆறு வருடங்களுக்கு வருடங்களுக்கு முன்னர், நான் வேலை செய்துக்கொண்டு இருந்த அலுவலகத்தில் இருந்து வேலை முடிந்து பைக்கில் சேலம் செவ்வாய்பேட்டை வழியாக வீடு திரும்பிக்கொண்டு இருந்தேன். மணி இரவு பன்னிரெண்டை கடந்திருக்கும். வீட்டிற்கு அருகில் வந்துவிட்டேன். அன்னதானப்பட்டி பகுதி நான்கு ரோட்டை கடக்க வேண்டும். அதாவது நான்கு சாலைகள் சந்திக்கும் ஜங்க்ஷன் அது. நடு நிசி என்பதால் ஊரே வெறிச்சோடி கிடந்தது. சாலையில் யாரும் இல்லை. அதை கடக்கும் முன்னர் வலது பக்கம் பார்த்தேன் வாகனம் ஏதும் வரவில்லை. இடப்பக்கம் கட்டடம் இருந்ததால் அந்த சந்திப்பின் அருகில் செல்லும் வரை  என்னால் பார்க்க முடியாது. ராங் ரூட் என்பதால் யாரும் அந்த பக்கம் இருந்து வரவும் வாய்ப்பு இல்லை.

அதனால் வேகத்தை குறைக்காமல் வந்த வேகத்திலேயே அந்த சாலை சந்திப்பை கடக்க முயன்றேன்.  அந்த கட்டிடிடங்களை தாண்டுகையில் திடீரென்று  விர்ரென  மண்டைக்குள் கரண்ட் பாய்தது போல் இருந்தது. இடப்பக்கம் இருந்து என்னை நோக்கி ஏதோ அதி வேகத்தில் என்னை மோத வந்துகொண்டு இருந்தது போல் ஒரு உள்ளுணர்வு. நான் அதுவரை இடப்பக்கம் திரும்பவே இல்லை. என்னையறியாமல் என் கை பைக்கின் விசையை கூட்டியது. அந்த சாலையை தாண்டிய அடுத்த நொடிகளில் ப்ரேக் போட்டு நிறுத்தி திரும்பிப்பார்த்தேன். கீர்ச்….  கீர்ச்… என சத்தம் எழுப்பிக்கொண்டே நான்கைந்து கடைகளை தாண்டி ஒரு டெம்போ நின்றது. என் கை, கால்கள் நடுங்க ஆரம்பித்தது. வாயில் இருந்து வார்த்தை வரவில்லை. என்ன நடந்தது என்று நான் உணருவதற்க்குள் அந்த வாகனம் மீண்டும் வேகமெடுத்து. அதாவது பயங்கர வேகத்தில் ராங் சைடில் இருந்து அந்த டெம்போ வந்திருக்கிறது. மயிரிழையில் என்னை அது மோதுவதில் இருந்து தப்பித்து இருக்கிறேன்.

சில நொடிகளில் நடந்துவிட்ட விட்ட இந்த சம்பவம் என் வாழ்நாளில் மறக்க முடியாதது. நான் அப்போது இடப்பக்கம் திரும்பி பார்த்திருந்தால், நான் என்ன செய்வது என்று யோசிப்பதற்குள் அந்த வாகனம் என்னை மோதி இருக்கும், பதட்டத்தில் பிரேக் அடித்திரிந்தாலோ, வண்டியின் விசையை கூட்டாமல் இருந்திருந்தாலோ கூட அது தான் நிகழ்த்திருக்கும். அந்த சம்பவத்தை என்னால் சரியாக எழுத்தால் விவரிக்க முடியவில்லை. (இந்த புகைப்படத்தை பார்க்கவும். சம்பவம் நடந்த இடம் அது. பச்சை கோடு நான் சென்ற திசை, சிகப்பு அந்த டெம்போ வந்தது, நீளம் அந்த டெம்போ சென்றிருக்க வேண்டிய திசை). நான் எப்படி தப்பித்தேன் என்று இன்னமும் தெரியவில்லை.அது ஒரு விளக்க முடியா அனுபவம். சுருக்கமாய் சொன்னால் ஏதோ ஒரு சக்தி, என் உள்ளுணர்வை தூண்டி என்னை விபத்தில் இருந்து காப்பற்றி இருக்கிறது. அது என்ன என்று வெளியே விளக்கம் தேடினால் நிச்சயம் பதில் கிடைக்காது.

Annathanapatti

இப்படி உலகம் நம்ப மறுக்கும் ஏதேனும் நம் வாழ்வின் நிகழ்வுகளை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நம் மனதில் இருந்து கிளறுகிறது இப்படம். படத்தின் கதாநாயகனுக்கு நடக்கும் சம்பவங்களும் அதை போன்றது தான். கடைசிவரை அவனுக்கும், பார்வையாளர்களான நம்மை தவிர யாரும் அதை நம்பப்போவதில்லை. கடலில் சிக்கிய ஒருவன் இருநூற்றி இருபத்தி ஏழு நாட்கள் கழித்து கரை ஒதுங்குகிறான்.  இது சாத்தியமில்லாத ஒன்று. ஆனால் இயற்கை, சம்பவங்கள் அதுவரை அவன் பிழைத்திருப்பதற்க்கு அதுவரை ஏதேனும் வகையில் அவனுக்கு ஒத்துழைக்கிறது.அது கடவுளா? அல்லது  இயற்கையை மீறிய ஒரு சக்தியா?  விடையை படத்தின் முடிவில் நீங்களே யூகியுங்கள். மனிதனுக்குள் இருக்கும் மிருகத்தை அந்த புலியின் மூலமாகவும், மனிதனுக்கும் இருக்கும் கடவுளை அந்த இளைஞன் மூலமாகவும் தோலுரித்து காட்டுகிறது இப்படம். மொத்தத்தில் “லைப் ஆப் பை” ஒரு வாழ்க்கை அனுபவம்.

Share