Tag Archives: விக்ரம்

“ஐ” திரைப்படம் – என் பார்வையில்

ai-movie-review-tamil

என்னை பொறுத்தவரை, ஒரு நல்ல திரைப்படம் என்பது கண்டிப்பாக நிறைய நாட்கள் தியேட்டரில் ஓடி லாபம் சம்பாதிக்கும் படங்களாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என்பதில்லை. கனக்கச்சிதமாக மக்களை திரையோடு ஒன்றி கட்டிப்போட வைக்கக்கூடிய இரண்டு வகை சினிமாக்கள் போதும். ஒன்று, தன்னையோ, தனக்கு தெரிந்த நபர்களையோ, நிஜ வாழ்க்கை சம்பவங்களை  திரையில் பிரதிபலித்தல். சில சமயம் அதில் வரும் கதாபத்திரங்களை உண்மையென நம்பி அதன் கண்ணோட்டத்தில் படத்தை பார்ப்போம். அது அழுதால் நமக்கும் வலிக்கும், அதற்க்கு கோபம் வந்தால் கோபம் நமக்கும் வரும், அது காதலித்தால் அந்த பெண்ணையோ/ஆணையோ நாமும் காதலிப்போம்.  குறைந்தபட்சம் அந்த கதையில் ஏதோ ஒரு மூலையில் பெயர் இல்லாத, திரையில் தோன்றாத பாத்திரமாக நாமும் அமர்ந்து, அமைதியாய் படத்தை வேடிக்கை பார்ப்போம். உதாரணங்கள், அலைபாயுதே, 7G ரெயின்போ காலனி, கற்றது தமிழ்  என்று நீளும் லிஸ்டில் கடைசியாய் நான் ரசித்தது விண்ணைத்தாண்டி வருவாயா. இவ்வகை திரைப்படங்கள் படம் முடிந்து நாம் வெளியே வந்தும் கூட நம் மனதில் இருந்து சுலபத்தில் அது அகலாது. அதன் வீச்சு தனி நபர்களையும், அவர்களது அக்காலத்தின் சூழ்நிலையையும் பொருத்தது.

இன்னொருவகை சினிமாவோ, நிஜத்தில் நடக்காத கதைக்களம், சம்பவங்கள், காட்சிகளை கொண்டது. இவ்வகையான சினிமாக்களில் நம்மால் நேரிடையாக கதையில் தொடர்புகொள்ள முடியாவிடிலும், நம்மை வேறெதுவும் யோசிக்கவிடாமல் காட்சிகளை ஆச்சரியங்களோடு அல்லது வேகமான நகரும் சம்பவங்கள், நகைச்சுவைகளை வைத்து கதை சொல்லப்படும். நம்மால் நிஜத்தில் செய்ய முடியா விஷயங்களை அதன் கதாபாத்திரங்கள் திரையில் செய்யும். நேரில் காணக்கிடைக்கா விசுவல்கள் திரையில் நம்மை பரவசப்படுத்தும். நடைமுறையில் நடக்க வாய்ப்பில்லாத அதன் சம்பவங்கள் நம்மை பெரிதும் பிரம்மிக்கவைக்கும். தொய்வில்லாமல் தொடர்ச்சியாய் இவை திரையில் நிகழுமேயானால், கைதட்டி, விசிலடித்து நாம் அப்படங்களை கொண்டாடவும் தவறுவதில்லை. ஆனால் அனைத்தும்   படம் முடியும் வரை மட்டுமே.  வீட்டிற்க்கு வந்ததும் அதை மறந்துவிட்டு நம் வேலையை தொடருவோம்.

ஷங்கர் படம் எப்பொழுதும் இதில் இரண்டாம் வகை திரைப்படம் தான். முதல் இரண்டு, மூன்று படங்களோடு ஸ்டாக் தீர்ந்து தடுமாறும் இக்கால இயக்குனர்கள் வரிசையில் மனுஷன் தொண்ணூறுகளில் இருந்து இன்னமும் நின்னு விளையாடி, நாட் அவுட் பேட்ஸ்மேனாக விலாசிக்கொண்டு இருக்கிறார். பிரமாண்டத்தின் உச்சமான “எந்திரன்”னுக்கு அப்புறம் இனி பெருசா என்ன பண்ணிடப்போறாருன்னு இந்த படத்தை பார்த்தா “அதுக்கும் மேல”  அவர் மண்டையில் ஸ்டாக் வச்சி இருக்கார் என்பது தெளிவாக தெரிகிறது.

ஒவ்வொரு பாடலிலும் எதாவது தீம் வைத்து இருக்கிறார். ஸ்பெஷல் எபக்ட்ஸ்கான ஐடியாக்கள் எப்படி இவ்வளவு படங்கள் பண்ணியும் இப்படி அருமையாக யோசிக்கிறார் என்று தெரியவில்லை. ஏதாவது புதுசாக, அதே சமயம் ஆச்சர்யமாக பல விஷயங்கள் உள்ளே புகுத்திக்கொண்டே இருக்கிறார். ஆரம்பத்தில் இருந்தே ஷங்கர் ஒரு நல்ல இயக்குனர் தான். ஆனால்  சிறந்த திரைக்கதை ஆசிரியராக அவரை நிச்சயம் என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள  முடியவில்லை. அதுவும் இந்த படத்தில் சுஜாதா இல்லாத குறை  திரைக்கதையில் அப்பட்டமாக தெரிகிறது. அடுத்தது என்ன என்று பரபரக்க வைக்காத திரைக்கதை, எளிதில் யூகிக்கக்கூடிய திருப்பங்கள், அருவருக்கத்தக்க பழிவாங்குதலும், அதன் மேல் நிகழ்த்தப்படும் ரசிக்கமுடியா நகைச்சுவைகளும் எனக்கு சற்று ஏமாற்றமே அளித்தது.

vikram-i-movie

ஜிம் நடத்திக்கொண்டு ஆணழகனாக கட்டுடலோடு வலம் வரும் “லிங்கேஸ்வரன்” ஆகட்டும், பின்பு மாடலாக மாறி ரொமான்ஸில் பின்னி எடுக்கும் “லீ” ஆகட்டும், சற்றும் எதிர்பாராத வித்தியாசமான கதாபத்திரத்தை தன் முதுகில் சுமந்து நடித்த “கூனன்” ஆகட்டும் – விக்ரமை  தவிர வேறு யாரையும் அந்த இடத்தில் நினைத்து கூட பார்க்கமுடியவில்லை. (முடிந்தால் யாரையாவது suggest செய்யுங்கள் பார்ப்போம்). அபாரமான நடிப்பு, அசாத்தியமான ஈடுபாடு. ஓரிரு கிலோ உடல் எடையை குறைக்கவே நமக்கு தாவு தீர்த்துவிடுகிறது, மனுஷன் பட்டன் தட்டினா உடல் சைஸ் டக்குனு மாறிடும் போல. ஆணழகன் போட்டியில் . ஸ்டேஜில் வந்து அவர் நிற்கும் தருணங்களும், ஜிம்மில் நடக்கும் சண்டைகாட்சிகளும் ஹாட்ஸ் ஆப் சியான்.  அவரை சமீபத்தில் நேரில் சந்தித்தபோது “பேஸ்புக்”னாவே எனக்கு கொஞ்சம் அலர்ஜி என்றார். ஆனால் இப்போதைக்கு இணையத்தில் அனைவராலும் பெரிதும் மதிக்கப்படும் ஒரே நடிகர் அவர்தான் என்பதை யாராலும் மறுக்க முடியாது. சினிமாவுக்காகவே நேந்து விடப்பட்ட காளைதான் அவர்.

எமி ஜாக்சன் தன்னை முழுமையாக படத்தில் அர்பணித்து இருக்கிறார். நம்மூர் நடிகைகளே தமிழில் தடுமாறும் இக்காலத்தில் கொஞ்சமும் பிசகாமல் திரையில் அவருக்கு வசன உச்சரிப்பு லிப் சின்க் ஆகிறது. நடிப்பு, நடனம் உடல் மொழி என மிகச்சிறப்பாக தன்னை பிரசன்ட்செய்திருக்கிறார். சந்தனமும் வழக்கம் போல் தன் பணியை கட்சிதமாக செய்கிறார். வசனங்கள் நிறைய இடங்களில் நம்மை ரிலாக்ஸ் ஆக்குகிறது.  ஏனோ ரகுமான் மேல் வர வர எனக்கு ஈர்ப்பு குறைந்து வருகிறது. தொண்ணூறுகளிலும், இரண்டாயிரத்தின் ஆரம்பங்களிலும் இருந்த ரகுமான் எங்கே? எனக்கு மட்டும் தான் இப்பொழுதெல்லாம் அவரின் இசை இரைச்சலாக கேட்க்கிறதா? இல்லை எனக்கு ரசனை மழுங்கிவிட்டதா? என்ற குழப்பம் சிறிதுகாலமாக என்னை வாட்டி வதைக்கிறது! பி.சி.ஸ்ரீராமின் ஒவ்வொரு பிரேமும் கண்களில் ஒத்திக்கொள்ளலாம் போல் இருக்கிறது. சீனாவில் வரும் அனைத்து காட்சிகளும், க்ளைமாக்சில் வரும் பூச்செடிகள் புடைசூழ இருக்கும் அந்த தனி வீடும் இன்னமும் என் நினைவை விட்டு அகலவில்லை.

ai0vikram-amy-jackson

சுட்டுபோட்டாலும்  ஷங்கர் படத்தின் பெண் கதாபாத்திரங்களை என்னால் காதலிக்க  முடியாது. பாய்ஸ் ஹரிணி ஆகட்டும், அந்நியன் நந்தினி ஆகட்டும் எந்திரன் சனா ஆகட்டும். (கவனிக்க: அதன் கதாநாயகிகளை சொல்லவில்லை). அந்த வகையான போலியான பெண் பாத்திரப்படைப்பின் உச்சம் தான் “ஐ” படத்தின் “தியா”.  இந்த சூழ்நிலையில் இத்திரைப்படம் ரொமாண்டிக் ரிவஞ்/த்ரில்லர் என்பது சற்று துரதிஷ்டவசமானது. “இடைவேளைக்கு முன்னர் சைனாவில் நடக்கும் காதல் சம்பவங்களும். கதையின் முடிவில் காட்டப்படும் (க்ளைமாக்ஸ் முன்னரும் எண்டு கார்டின் போதும் வருவது) காதல் காட்சிகளும் நம்பகத்தன்மை அற்றுப்போகிறது. “ஐ” மாதிரியான காதலை முற்படுத்தப்படும் படங்களில் நம்பகத்தனையற்ற காதலும், பாத்திரப்படைப்பும், காட்சியமைப்புகளும் திரையில் ஒன்றி ரசிக்கப்படும் தன்மையை முற்றிலும் சிதைத்துவிடுகின்றன.

இந்த மாதிரி படங்களில் நாம் கொஞ்சாமாவது எமோஷனலி கனெக்ட் ஆக வேண்டும். கூனன் கதாபாத்திரம் மேல் நமக்கு நம்மை அறியாமல் பரிதாபம் வந்திருக்க வேண்டும். அதற்க்கு காரணமானவர்களை கண்டு நாம் கொதிப்படைந்து இருக்கவேண்டும். லிங்கேஸ்வரன், தியா அவர்களது காதலை நாமும்  காதலித்திருக்கவேண்டும். ஆனால் இது எதுவும் நிகழவில்லை. அந்த திரைக்கதை அதை நிகழ்த்தவில்லை. ஒரு அழகான நம்பகத்தன்மையுள்ள காதலை உள்ளே புகுத்தி எமோஷனலி கனெக்ட் ஆகும்படி கதாபாத்திரங்களையும், காட்சியமைப்புகளையும் வடிவமைத்து இருந்தால், “ஐ” திரைப்படம் நிச்சயம் நம்மை “ஐ”ஸ் (Eyes) உள்ளேயே இன்னும் கொஞ்சநாள் “ஐ”க்கியம் ஆகியிருக்கும். மற்றபடி இதன் அசாதாரணமான உழைப்பை, பிரம்மாண்டத்தை ஒரு முறையேனும் திரையில் பார்க்காமல் நம்மால் ஒதிக்கிவிடவும் முடியாது.

Share

தாண்டவம் vs கஜினி

“தெய்வத்திருமகள்” என்ற ஒரு அழகிய எமோஷனல் திரைப்படத்தை தந்த இயக்குனர் விஜய், விக்ரம் மற்றும் அந்த குழுவின் அடுத்த படைப்பு என்பதால் பொதுவாக எதிர்பார்ப்பு சற்று அதிகம் இருந்தது. இயக்குனர் விஜய் மிகச்சிறந்த மனிதர் என்று கேள்விப்பட்டு இருக்கிறேன். அவருடைய படைப்பிலும் அது தெரிகிறது. அனுஷ்கா, ஏமி ஜாக்சன் மற்றும் லட்சுமி ராய் என்று மூன்று பேரை வைத்துக்கொண்டு படம் முழுக்க அவர்களை ஹோம்லியாக காட்டும் எண்ணம் இவருக்கு மட்டுமே வரும். ஆனால் அதற்காக கண்டிப்பாக ரசிகர்களின் கோபம் அவர் மேல் இல்லாமல் இல்லை.  தியேட்டரில் பல இடங்களில் ரசிகர்களின் கமெண்ட்ஸ் அதை உணரவைத்தது. மதராசப்பட்டினம், தெய்வத்திருமகள் என்று விஜய்யின் படைப்பாற்றல் மெருகேறிக்கொண்டு வருவதால் நிச்சயம் இதுவும் ஒரு குவாலிட்டி படம் என்பதில் ஐயமில்லை.

ghajini vs thandavam

இதற்கு மேல் தொடருவதற்கு முன்னர் ஒன்றை தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறேன். இந்த கட்டுரை நிச்சயம் டிபிகல் சினிமா விமர்சனம் அல்ல. ஏற்கனவே வெற்றிபெற்ற ஒரு படத்தோடு ஒப்பிட்டு தாண்டவம் படத்தை அலசவிருப்பதால் படத்தை பற்றிய நெகடிவ் அபிப்பராயம் வர வாய்ப்புள்ளது. படத்தின் நிறைகளை நான் தொடவே போவதில்லை. ஆக இதை படித்துவிட்டு படம் பார்க்க முடிவு செய்யலாம் என்று நீங்கள் நினைத்தால் நிச்சயம் அதற்கு இந்த கட்டுரை உதவாது. அதே போல் இது கஜினி திரைப்படத்தை தழுவியோ, இன்ஸ்பயர்  செய்து எடுக்கப்பட்டு என்றும் நான் கூற விழையவில்லை. படத்தின் ஒரு காட்சியில் இந்த திரைப்படத்தை கஜினியோடு ஒப்பிட ஏற்பட்ட ஒரு தூண்டுதலே இந்த கட்டுரை. நீங்களும் தாண்டவம் படத்தை பார்த்த பிறகு இதை படித்தால் என்னுடைய எண்ணவோட்டத்தினூடே பயணிக்க ஏதுவாக இருக்கும்.

சரி விஷயத்துக்கு வருவோம். கதைக்களம், காதாபாத்திரம் வெவ்வேறாக இருந்தாலும் இந்த இரண்டு படத்தின் கதையின் நோக்கம் ஒன்று தான். தன்னுடைய காதலியை/மனைவியை கொன்றவர்களை பழிவாங்கத்துடிக்கும் ஒருவனின் கதை.  இது மட்டும் போதுமா இரண்டையும் ஒப்பிட என்று கேட்டால், அதற்கு மேலேயும் இருக்கிறது. இது நிச்சயம் திட்டமிட்டு நிகழ்த்த ஒற்றுமை இல்லையென்றாலும், முடிவில் கஜினியில் ரசிகனுக்கு ஏற்பட்ட அந்த அனுபவம் தாண்டவம் திரைப்படமும் ஏற்படுத்தினால் நிச்சயம் தாண்டவம் ஒரு தமிழ் சினிமாவின் முக்கியமான ஒரு படம். அப்படி ஒரு அனுபவம் கிடைத்ததா? பார்ப்போம். .

1. கஜினியில் கதைக்கு தேவையில்லாத அசினின் “ரஹதுல்லா” இன்ட்ரோ பாடல் போல இதில் ஏமி ஜாக்சனுக்கு ஒரு இன்ட்ரோ பாடல். (ஆனால் அதில் கதை அசினை மையாமாக வைத்து நகருவது போல் உள்ளது என்பதால் அதை ஏற்றுக்கொண்டாலும் இதில் ஏமி ஜாக்சன் கதைக்கு முக்கியம் கிடையாது.)

2. தனியாளாக எதிரியை அழிப்பதற்கு போராடும் இரு படத்தின் நாயகர்களுக்கும் தடையாக  ஒரு பிரச்சனை. கஜினியில் சூர்யாவிற்கு “ஷார்ட் டைம் மெமரி லாஸ்”, இதிலோ விக்ரமுக்கு “கண் பார்வை” கிடையாது.

3. கஜினியில் எதிரியை அழிக்க  அவர்களை அடையாளம் காண்பிக்கும் சப்போர்டிங் கேரக்டரில் நடித்து உண்மையிலேயே நாயகனுக்கு சப்போர்ட் செய்யும் நயன்தாராவை போல் இதில் விக்ரமிற்கு உதவிட லட்சுமி ராய்.

4. கஜினியில் தன்னுடைய “ஷார்ட் டெர்ம் மெமரி லாஸ்” குறையை தினசரி வாழ்க்கையில் சமாளித்து எதிரிகளை அழிக்க சில உத்திகளை கையாள்வார் சூர்யா. தான் நினைவில் கொள்ள வேண்டிய முக்கிய விஷயங்களை உடம்பில் பச்சை குத்திக்கொண்டும், தன்னுடைய அறை முழுக்க கிறுக்கி வைத்தும், நண்பர்கள், எதிரிகளை தரம் பிரிக்க புகைப்படம் எடுத்து அதில் அவர் பெயர், குறிப்பு எழுதி வைத்துக்கொண்டும் சமாளிப்பார். அவ்வளவு டீடைலிங், சுவாரசியத்தை அதில் ஏற்படுத்தி சாமானியர்களுக்கும் அதை புரியவைத்து ஏற்றுக்கொள்ள வைத்தார் அதன் இயக்குனர் ஏ.ஆர்.முருகதாஸ்.

ஆனால் இதில் கண்பார்வை தெரியாத விக்ரம் பயன்படுத்தும் யுக்தி “எகோ லொகேஷன்”. கேட்பதற்கு மிகவும் சுவரசியமான் யுக்தி. அதாவது “டொக்.. டொக்” அன்று வாயில் சத்தம் எழுப்பி, அவரை சுற்றி இருக்கும் பொருட்கள், மனிதர்கள் மேல் பட்டு திரும்பும் ஒலி அலைவரிசையை காதில் கேட்டு உணர்தல். இதை வைத்து சும்மா பூந்து விளையாடி இருக்கலாம். ஆனால் அந்த சுவாரசியம், டீடைலிங் இதில் மிஸ்ஸிங்.

5. கஜினியில் தன் காதலன் தான் மிகப்பெரிய பணக்காரரான சஞ்சய் ராமசாமி என்று அசினுக்கு தெரியாமலே அவருடன் பழகுவார். யோசித்து பார்த்தால் அந்த உறவு மிகவும் அழகாக ரசிக்கத்தக்க வகையில் செதுக்கப்பட்டு இருக்கும். கடைசி வரை அந்த உண்மை தெரியாமலே அதன் நாயகி இறந்துவிடுவாள் என்பது ஒரு மெல்லிய வலியை ஏற்படுத்தும். அதே போல் அனுஷ்காவிற்கும் விக்ரம் இந்தியாவின் தலைசிறந்த பதவியில் இருக்கும் “ரா ஆபிசர்” என்று தெரியாது. முதல் முறை அந்த விஷயம் அவருக்கு தெரியாது என்ற போது ஒரு சின்ன நகைச்சுவை இருந்தது. ஆனால் அதை திரும்ப திரும்ப ரிபீட் பண்ணவும் ஒரு வித எரிச்சல்தான் மிஞ்சுகிறது.

6. பழிவாங்க போராடும் நோக்கத்துடன் நகரும் இரண்டு படத்தில் கதையிலும் நடுவில் இரு இடங்களில் பிளாஸ் பாக் ஒப்பன் ஆகிறது. ஒன்று கதாநாயகன், கதாநாயகி சந்தித்துக்கொள்வதும், அவர்கள் இருவருக்குமிடையே நடக்கும் காதல்/கல்யாணம் பற்றியது. இரண்டாம் பிளாஸ் பேக்கில், அவர்களின் எதிர்நோக்கும் பிரச்சனையையும், அதை தொடர்ந்து கதாநாயகி இறப்பதுமாகும். கஜினியில் பிளாஸ் பேக் கதையை விட்டு விலகாமல் கதைக்கு வழு சேர்த்தது. சொல்லப்போனால் படத்தின் வெற்றியே பிளாஸ் பேக்கில் வரும் அந்த காதல் தான்.

தாண்டவம் படத்தில் பிளாஸ் பாக் கதையை விட்டு ரொம்ப தூரம் விலகிபோய் ஒரு தொய்வை ஏற்படுத்திவிட்டது. பிளாஸ்பேக்கின் முடிவில் அனுஷ்காவின்  மேலும், பாதிக்கப்பட்ட விக்ரம் மேலும் ஒரு பரிதாபத்தை ஏற்படுத்தி, எதிரியை பழிவாங்குவதற்கான ஒரு எமோசனை ரசிகர்களின் மேல் சுமத்தாததால் கதையின் நோக்கத்தில் பார்வையாளர்கள் பயணிக்க முடியவில்லை.

7. கஜினியில் அசின் இறக்கும் அந்தக்காட்சி. தரையில் சூர்யாவும் அசினும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தவாரே விழுந்து கிடக்க. கையறு நிலையில் உள்ள சூர்யாவின் கண் முன்னே அசினின் உயிர் பிரியும். ரசிகர்களை மிகவும் பாதித்த காட்சி அது. அதே போல் இதில் ஒரு காட்சியில் விக்ரமும், அனுஷ்காவும் தரையில் விழுந்து கிடக்க விக்ரமின் கண்முன்னே அனுஷ்காவின் உயிர் பிரியும். இங்கு தான் இரண்டு படத்தின் கதாநாயகர்களும் பாதிப்புகுள்ளாகிறார்கள். அதாவது அந்த இடத்தில் தான் சூர்யாவிற்கு “ஷார்ட் டைம் மெமரி லாஸ்” ஆகிறது. விக்ரமிற்கு “கண் பார்வை” போகிறது.ரோட்டில் ஒருவர் அடிபட்டு கிடக்க, அதை பார்த்துவிட்டு தனக்கென்ன என்று விர்ரென்று வண்டியில் புறப்பட்டு செல்லும்  கனத்த இதயம் கொண்ட மனிதர்களை கூட மனதை பிழியச்செய்து பார்த்துவிடும் வல்லமை படைத்தது இந்த சினிமா. ஆனால் அந்த முக்கிய இடத்தில் திரைக்கதையில் கோட்டை.

படத்தைப் பார்க்கும் ஒவ்வொரு ஆணும் அனுஷ்காவையும், ஒவ்வொரு பெண்ணும் விக்ரமையும் காதலித்து இருக்கவேண்டும் அல்லது ரசித்து இருக்கவேண்டும். குறைந்தபட்சம் அவர்கள் இருவரிடையேயான காதலை உள்வாங்கி கதையில் ஒன்றி இருக்கவேண்டும். அவ்வாறு நிகழாத பட்சத்தில் அனுஷ்காவின் இறப்பு பார்வையாளனை பொறுத்த வரை செய்திதாளில் படிக்கும் நிகழ்வு போன்ற உணர்வையே தந்துவிடுகிறது. இப்போது விக்ரம் யாரை பழி வாங்கினால் எனக்கென்ன என்று தோன்றுவது இயல்பு. ஆனால் அந்த மேஜிக் கஜினியில் நிகழ்த்தது. குறிப்பாக இந்தி கஜினியில் ஒரு எமோஷனல் என்டிங்.

8. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக எதிரிகளை பழிவாங்கியவுடன் தன் காதலியின் நினைவில் கதாநாயகன் அடுத்து தன் வாழ்நாளை செலவிடுவது போல் காட்டப்படுவது தான் (இந்தி கஜினி) இரண்டு படத்தின் முடிவும். கஜினி படம் முடிந்து தியேட்டரை விட்டு வரும்போது இருந்த அந்த வலி தாண்டவம் முடிந்தபோது சுத்தமாய் இல்லை.  தாண்டவம் கொஞ்சம் திரைக்கதையில் மெனக்கெட்டு நேர்ப்பாதையில் தாண்ட முயற்சித்திருந்தால் நிச்சயம் ருத்திரதாண்டவம் ஆடியிருக்கலாம்.

Share